HISTORIA

Curling wywodzi się z XVI-wiecznej Szkocji. W XIX wieku gra ta została przeniesiona do Anglii, U.S.A. oraz krajów alpejskich. W tym też stuleciu powstał Royal Caledonian Curling Club (1838), najstarszy klub curlingu na świecie.

Pierwsze oficjalne zawody rozegrane zostały w roku 1924 podczas zimowej olimpiady w Chamonix. W pokazowym turnieju zwyciężyła Wlk. Brytania przed Szwecją i Francją. Także podczas igrzysk w Lake Placid (1932) rozegrano pokazowy turniej z udziałem 8 drużyn z dwóch państw U.S.A. i Kanady.

W 1959 roku Szkocja i Kanada porozumiały się w sprawie ustanowienia Scotch Cup, zawodów w których udział brały reprezentacje obu państw. Impreza wywołała zainteresowanie również w innych państwach, tak więc została ona poszerzona o Stany Zjednoczone(1961), Szwecję(1962), Norwegię i Szwajacarię(1964), Francję(1966) i Niemcy(1967). Obecnie rezultaty Scotch Cup uznawane są jako wyniki mistrzostw świata mężczyzn.

Sukces Scotch Cup przyczynił się do podjęcia drugiej próby utworzenia międzynarodowej federacji (poprzednia nieudana miała miejsce w 1957 r. w Edynburgu). W Perth, w Szkocji, z inicjatywy Royal Caledonian Curling Club doszło do spotkania przedstawicieli sześciu narodowych federacji (Szkocji, Kanady, U.S.A., Szwecji, Norwegii, Szwajcarii). Postanowiono utworzyć międzynarodowy komitet przy Royal Club. W marcu następnego roku odbyło się spotkanie już siedmiu narodowych federacji (do poprzedniej szóstki dołączyła Francja), na którym przygotowano projekt statutu Międzynarodowej Federacji Curlingu (ICF), który został ostatecznie uchwalony w 1967 roku. 1 kwietnia 1966 oficjalnie ogłoszono powstanie Federacji.

W 1968 roku podczas dorocznej konferencji ICF uchwalono przepisy obowiązujące w zawodach organizowanych przez Federację. W tym też roku rozegrane pierwsze oficjalne mistrzostwa świata, które zastąpiły Scotch Cup.

W 1974 roku w Szwajcarii odbył się turniej z udziałem sześciu europejskich drużyn (Szwajcarii, Szwecji, Niemiec, Francji, Włoch i Norwegii), W czasie zawodów miało miejsce spotkanie, na którym z inicjatywy Jeana Schilda podjęto decyzję o organizacji Mistrzostw Europy. W marcu 1975 roku Jean Schild przedstawił tę propozycję na konferencji ICF-u, gdzie ostatecznie podjęto decyzję o organizacji mistrzostw Europy kobiet i mężczyzn. Zawody te odbyły się po raz pierwszy w grudniu tego samego roku w Megeve(Francja), wtedy też utworzono Europejską Radę Curlingu, później nazwę tę zmieniono na Europejską Federację Curlingu.

W tym samym roku ICF zorganizował po raz pierwszy Mistrzostwa Świata Juniorów. W 1979 roku po raz pierwszy odbyły się Mistrzostwa Świata Kobiet, a w 1988 Mistrzostwa Świata Juniorek. W 1989 połączono cztery turnieje mistrzostw świata w dwa: Mistrzostwa Świata w Curlingu (World Curling Champioschips) i Mistrzostwa Świata Juniorów w Curlingu (World Junior Curling Championschips).

W 1982 ICF został uznany za niezależną od Royal Caledonian Curling Club jednostkę kierującą światem curlingu.

W 1991 roku Międzynarodowa Federacja Curlingu zmieniła nazwę na Światową Federację Curlingu (World Curling Federetion).

W 1988 Calgary i 1992 Albertville curling po raz trzeci i czwarty był dyscypliną pokazową.

21 lipca 1992 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski w czasie swojej sesji w Barcelonie zdecydował, że od 2002 roku Curling będzie sportem olimpijskim, z opcja przyspieszenia na 1998 rok. Z opcji tej skorzystał Komitet Organizacyjny Zimowej Olimpiady w Nagano i w czasie spotkania Komitetu Wykonawczego MKOL w Lozannie 19-22 czerwca podjął decyzję o włączeniu Curlingu do programu XVIII Igrzysk Olimpijskich.

Na podstawie www.worldcurlingfederatoion.org i www.ecf-web.org opracował Bartłomiej Schmidt

Boisko:
Na obu końcach boiska zamontowane są gumowe bloki (Hack), od których odpychają się zawodnicy wykonujący podanie. Bloki znajdują się zarówno po lewej jak i po prawej stronie linii środkowej (Center Line), w odległości 7,62 cm (3 cale) od tej linii. Szerokość bloku nie powinna przekraczać 20,32 cm ( 8 cali)
zobacz schemat

Ogólne:
Mecz curlingu składa się z 10 rund (ends). W każdej z nich obie drużyny podają po osiem kamieni. W przypadku remisu po 10 rundach, rozgrywane są kolejne dopóty, dopóki któraś nie przyniesie rozstrzygnięcia i nie wyłoni zwycięzcy.

Kamienie:
Kamienie do gry w curling muszą mieć oczywiście okrągły kształt. Wraz z uchwytem powinny – co już nie jest tak oczywiste -ważyć co najmniej 19,96 kg (44 funty) oraz mieć 91,44 cm (36 cali) obwodu, a także11,43 cm (4,5 cala) wysokości.

Drużyny:
Drużyna curlingowa składa się z czterech osób: prowadzący (lead), drugi (second), trzeci (third), skip.Skip jest najważniejszym zawodnikiem, to on decyduje o taktyce drużyny. Jako jedyny może przebywać w obrębie domu, a także szczotkować kamienie przeciwnika (patrz: Szczotkowanie). W czasie, gdy skip wykonuje swoje podania, jego obowiązki przejmuje vice-skip, którym zazwyczaj jest trzeci.W trakcie podania swojej drużyny zawodnicy niepodający (poza skipem) ustawiają się między bliższą i dalszą linią domu (Hog Line), którą mogą przekroczyć tylko w trakcie szczotkowania.

Podawanie:
Zawodnicy praworęczni podają używając bloku po lewej stronie, natomiast leworęczni po prawej stronie linii środkowej (center line). Podawany kamień musi być wypuszczony przed pierwszą linią domu, w przeciwnym wypadku podanie jest nieważne. Źle podany kamień zostaje usunięty. Kamienie, które zostały przez niego poruszone, muszą być przestawione w miejsca, w których znajdowały się przed przemieszczeniem. Także usunięty zostaje kamień, który nie przekroczy drugiej linii domu. Każdy zawodnik w jednej rundzie wykonuje dwa podania na zmianę z zawodnikiem drużyny przeciwnej. Pierwszy podaje prowadzący, następnie drugi, trzeci, na końcu skip. W przypadku, gdy któryś z graczy poda kamień w niewłaściwej kolejności, źle podany kamień zostaje usunięty i podany jeszcze raz we właściwej kolejce. Jeżeli pomyłka nie zostanie zauważona zanim kamień nie uderzy w inny kamień, wtedy gra jest kontynuowana, a brakujący kamień zostaje podany na końcu rundy przez zawodnika, którego kolej wtedy przypadała.Gdy jedna drużyna wykona dwa podania jeden po drugim, wtedy skip przeciwnej drużyny usuwa błędnie podany kamień oraz przestawia wszystkie poruszone przez niego kamienie. Zawodnik który popełnił pomyłkę podaje ponownie ten kamień na końcu rundy.Jeżeli zawodnik wykona trzy podania w jednej rundzie, wtedy ostatni w drużynie wykonuje tylko jedno podanie.

Strefa strażników (Free Guard Zone):
Jest to strefa pomiędzy linią poprzeczną a linią domu z wyłączeniem domu. Żaden kamień znajdujący się w niej nie może być poruszony, dopóki nie zostanę podane cztery pierwsze kamienie w danej rundzie.
zobacz schemat

Szczotkowanie:
Każdy kamień będący w ruchu pomiędzy liniami poprzecznymi (Tee Lines) może być szczotkowany przez jednego lub więcej zawodników drużyn,y do której należy ten kamień.Poza linią poprzeczną uprawniony do szczotkowania jest tylko jeden zawodnik danej drużyny – skip lub vice-skip – w zależności od tego, który z nich jest w obrębie domu. Tylko on może szczotkować za tą linia, co więcej może również szczotkować kamienie przeciwnika, gdy ją przekroczą.W czasie szczotkowania nie można poruszyć żadnego kamienia. Gdy to nastąpi, sędzia może zdecydować o usunięciu kamienia jeżeli należy on do drużyny, której zawodnik poruszył kamień. Gdy poruszony kamień należy do drużyny przeciwnej, należy przestawić go w miejsce, w którym zatrzymałby się kamień, gdyby nie został poruszony – chyba że skip tej drużyny uzna, iż przestawienie kamienia byłoby korzystne dla przeciwnika.

Punkty:
Drużyna zdobywa jeden punkt za każdy swój kamień, który jest bliżej centrum domu od najbliższego środkowi kamienia przeciwnika. Przykłady (żółty : niebieski):

1:0	0:1
0:2	1:0

Tylko kamienie znajdujące się w obrębie domu mogą punktować. W przypadku, gdy na końcu rundy nie można określić której drużyny kamień jest bliżej, taka runda kończy się remisem 0:0.

W czasie meczy curlingu nie wolno palić papierosów oraz używać obraźliwego języka.

W przypadku wszelkich wątpliwości głos decydujący ma sędzia. Od jego decyzji można odwołać się do sędziego głównego zawodów, którego decyzja jest ostateczna.

Na podstawie “World Curling Federation: Rules of Play” opracował Bartłomiej Schmidt